Bilmiyorum yapabilir miyim… ama bu senin için yazdığım son yazı olsun istiyorum. 

Son kez düşüneyim seni uzun uzun. Seni en son gördüğüm anı, bana el sallayışını düşündüğümde son kez gözlerim dolsun. 

Son kez hayret edeyim seni ne kadar özlediğime, tesadüf olmayan tesadüflere, hayatın kendiliğindenliğine, zamanın uçup gidişine…

Sonra alayım bavulumu, düşeyim yollara. Kavuşayım Ege’nin huzur veren mavisine, insanı canlandıran pespembe begonviline, buz gibi iki tek rakı yanında dost sohbetlerine… 

Kim bilir belki de geçerler senin yerine… Kim bilir belki de kalbim gelmez benimle… 

Müzik önerisi: Begonvil – Sezen Aksu

10 Ağustos 2020, İstanbul’dan Bodrum’a doğru