Ne isterdim biliyor musunuz?

Desteklenmeyi, karşıma çıkacak her engele rağmen başarabileceğimin söylenmesini, “Sen istersen yaparsın kızım, biz senin arkandayız!” denmesini isterdim. 

Her şeyimi konuşabilmeyi, paylaşabilmeyi, yargılanmadan yol gösterilmesini isterdim. Kendi yolumu düşe kalka, hata üstüne hata yaparak bulmak zorunda kalmamayı, bu yolda yalnız bırakılmamayı sonra da yaptığım seçimler için suçlanmamayı isterdim. 

Belime kadar olan saçlarımı toplamadan dışarı çıkamayacağım söylenmesin ve bunu protesto etmek için saçlarımı kulaklarımın altında kestirmeyeyim isterdim. 

Tayt giyerek bakkala gittim diye ceza almayayım, V yaka kazaklarımı gizli gizli giymek zorunda kalmayayım isterdim. 

Bir aile dostumuz (!) tarafından tacize uğradığımda babam duymasın diye örtbas edilmesin, benim nasıl bir ruh halinde olduğum ve bunun gelecek tüm ilişkilerimi nasıl etkileyeceği hesaba katılsın isterdim. 

Eve geç geldiğimde bekaret kontrolüne götürülmekle tehdit edilmeyeyim isterdim. 

Tek derdim kendim olmak, yeteneklerimi keşfetmek, geliştirmek, kimseye ihtiyaç duymadan yaşamakken zengin adamlarla evlendirilmeye çalışılmamak, bunu reddettiğimde, kalbimin peşinden gitmek istediğimde acımasızca eleştirilmemek, aptal muamelesi görmemek isterdim.

Kocam bana sadece eş dost yanında ilgi gösterdiği, onun dışında ilgi ve saygı göstermediği için, fikir ve seçimlerimi önemsemediği için, mutsuz olduğum, kendimi kadın gibi hissetmediğim için başkasına aşık olduğumda, en yakınlarım bile bana sırtını dönmesin, “kötü kadın” muamelesi yapmasın isterdim. 

Çalıştığım kulüpte bana sarkıntılık eden iş adamına istediği karşılığı vermediğim için işim, geçim kaynağım tehlikeye girmesin isterdim. 

Tek başıma başardığım onca şey, yaptığım onca iş hafife alınmasın, başarılarımla dalga geçilmesin isterdim. 

Ve daha bunun gibi neler neler isterdim…

En çok da bu yazıyı asla bir erkeğin yazamayacağı bir dünyada yaşamıyor olmayı isterdim…

Benim çocuğum olmadı. Yukarıda yazdığım ve daha yazmadığım birçok sebepten buna pek hevesim de olmadı. Sonra bir baktım, galiba zamanım da kalmadı. 

Ama eğer olsaydı, kızım olsun isterdim. Kendine güvenen, cesur, tuttuğunu koparan, benim gibi içine işleyen güvensizliklerini yenmek için ileriki yaşlarında bu kadar savaşmasına, kendini bu kadar korumaya çalışmasına gerek kalmayan, başını yere eğmeyen bir “Cumhuriyet Kadını” yetiştirmek isterdim. 

Müzik Önerisi: Have You Ever Really Loved A Woman? – Bryan Adams

22 Temmuz 2020, İstanbul