Biliyor musun, sakinleştim ben. Eskisi gibi hırçın değilim. Biraz hep kendimi korumam gerektiğinden ya da korumam gerektiğine inandığımdan, biraz da öyle gördüğümden, öğrendiğimdenmiş hırçınlığım. Şimdi daha iyi anlıyorum.

En küçük tehlike emaresinde, kendimi hem de ne kadar haklı çıkararak ve de en doğru kelimeleri seçerek, o kelimelerle yakıp yıkarak, ne de güzel giderdim ben. Çok iyi giderdim…  

O kadar iyi giderdim ki ve yolumu o kadar sert dönüşlerle değiştirebilirdim ki özenirdi bana arkadaşlarım biliyor musun? Gitmeme, gidebilmeme özenirlerdi. Tek başıma kalabilmeme, tek başıma kalmaktan korkmamama özenirlerdi. 

Ve biliyor musun, tek başına olmakta özenilecek hiçbir şey yok. İnsan paylaşmadan insan olur mu? Ben artık tek başıma olmak istemiyorum. 

Ne güzel gittin sen hayatımdan. Ne kadar beklenmedik. Ne kadar ani. Ve ne kadar haklı.

Haklı mıydın sahi? Haklı mıydım ki? 

Her durumda iyi hissetmiyormuş ardındaki… 

Aynı ardımda bıraktıklarım gibi… Aynı benim gibi…

Müzik önerisi: Tek Başına – Ayten Alpman

9 Kasım 2020, İstanbul