37 YAŞINDAYIM VE KENDİME DAHA ÇOK İNANIYORUM / I’M 37 AND I BELIEVE IN MYSELF MORE

 

Ne 36’ydı ama!

O kadar çok yeni tecrübe, yeni işler, yeni dostlar, yeni dersler yaşattı ki bana vedalaşırken biraz hüzünlenmedim desem yalan olur.

Bir kere sorumluluklarım çok arttı. Çok çalıştım, çok koşturdum.

Ama bununla birlikte yeni korkularla da tanıştım ancak korktuğum şeyin başıma nasıl geldiğini de gördüm.

Etrafımdaki insanlar iyi niyetli de olsalar, benim için en iyisini de istiyor olsalar korkularımla ilgili asıl sınavın onlar olduğunu da gördüm.

Ve anladım… Sonunda kendimle baş başayım. İç sesim, sezgilerim bana en doğru olanı söylüyor. Ve bu içimdeki sesi ancak korkmadığımda duyabiliyorum.

Dedim ya çok çalıştım, çok koşturdum diye… Bu kadar koşturmanın içinde, şehir hayatının hızına kapılınca beni asıl mutlu eden şeylerden nasıl da uzaklaşıverdiğimi farkettim.

Bir gün oturdum, beni mutlu eden şeylerin bir listesini yaptım. Bu listeye gitmeyi sevdiğim bir semti de yazdım, Dia’yla vakit geçirmeyi de. Ve gördüm ki, kapılıp gittiğim, farkında olmadan yaşadığım günler, enerjimi alan insanlar bu listedekileri yapmama enerji ve zaman bırakmıyor. O halde daha mutlu ve doyumlu bir hayatım olması için hangi alışkanlıklarımdan vazgeçmeli, hangi insanları geride bırakmalıyım? İşte bunun üzerinde çalışıyorum…

Ve 37. yaşımın ilk günlerini yaşarken şunu çok iyi biliyorum… Zaman zaman kendi kendime kalmak, biraz çevreden uzaklaşmak, kendini duyabilmek, doğayla bağ kurmak çok çok ama çok iyi geliyor.

Bunu da meditasyon yaparak öğrendim. Evet, ben 36 yaşımdayken meditasyonla tanıştım. Sanırım eski yaşımın en büyük hediyesiydi. Her gün bir süreliğine de olsa düşüncelerimi bir kenara bıraktırdı, beni gerçek bene yaklaştırdı. Bu kadar koşturmanın içinde biraz da olsa sakin kalabilmemi sağladı.

Zaten kendi kendime olmayı çok severdim ama artık bunun önemini de biliyorum. Evde güzel bir yemek yapmak, sinemaya gitmek, hatta küçük bir seyahate çıkmak için bile kimsenin bana eşlik etmesini beklemiyorum.

Sanırım ben şimdi, 37 yaşımda, kendime daha çok inanıyorum ve daha çok seviyorum 🙂

 

 

NOT: Yazıyı bitirdikten sonra, son zamanlarda hararetle okuduğum kitabım Fi’yi elime aldım ve karşıma şu paragraf çıktı: “Hayat sadece hissettiğindir. Hissettiğini şekillendirmek senin elindedir. Deneyimlerini seç! Kısaca, hayat işte bu yüzden bir seçimdir. Burası, seçimlerinin sorumluluğunu üstlenip kendi hayatının direksiyonuna geçme cesareti olanlara göre tasarlanmıştır. Hayatın trafiğinden korkup bu cesareti zaman zaman içinde hissetmeyebilirsin, bu yenildiğin anlamına gelmez. Vazgeçmediğin sürece doğru seçimi yapmak için her zaman şansın vardır. Seçmekten vazgeçip hayatı akışına bırakmaya karar verdiğin anda bu binayı terk et. Vazgeçerek kendine ihanet eden birinin burada hiçbir işi olamaz.”

 


 

 

 

What a 36 it was!

I’ve had so many new experiences, new jobs, new lessons that I was a little sad when saying goodbye to it…

Fist of all I had more responsibilities and I worked really hard.

But with more responsibilities, I met with new fears and I saw that there is no way of escaping them. I lived each of them, one by one.

And I also saw that, no matter how good their intensions are the most important test about my fears is the people around me.

And I realized… At the end I’m by myself. My inner voice and intuition tell me what’s best for me. And I can only hear this voice clearly when I’m not afraid.

As I said before, I worked hard… And I found out that living with the city’s speed drifted me apart from the things that make me really happy.

And one day, I made a list of the things that make me happy. And I saw that the days that I live without awareness and the people who take my energy doesn’t give me the time or energy to do those things on that list. So, if I want to live a happy life which habits should I give up and which people should I leave behind? I’m working on that…

And while I’m living the fist days of my new age I know this for sure; spending some time alone, hearing your inner voice, connecting with nature is really good for me.

And I learned it by meditating. Yes, I met meditation when I was 36. I think it was one of the best gifts ever. It made me leave my thoughts behind and be closer to the real me even for an hour everyday. And it made me stay calm in all this rush.

I’ve always liked to spend some time alone but now I know that it is also very important. I don’t wait for anybody to join me to cook a nice dinner, to go to the movies or even to take a little trip anymore.

And I think now, when I’m 37, I love and believe in myself more 🙂

 

 

PS: After I finished writing this article, I started reading my book Fi which is my favorite book these days and this paragraph came up: “Life is only what you feel. How to form your feelings is up to you. Choose your experiences! Shortly, that’s why life is a choice. This place is for the people who take the responsibility of their choices and have the courage to sit at the driving seat of their lives. Sometimes, you may be afraid of the traffic of life and may not feel this courage but it doesn’t mean that you are defeated. As long as you don’t give up you always have the chance to make the right choice. Leave this building as soon as you give up choosing and let things slide. There is no room here for anyone who betrays himself by giving up.”

 

 

 

One Comment on “37 YAŞINDAYIM VE KENDİME DAHA ÇOK İNANIYORUM / I’M 37 AND I BELIEVE IN MYSELF MORE

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: